Piątek, 9 grudnia 2016. Imieniny Anety, Leokadii, Wiesława

O nadwkrzańskich ptakach

2014-09-09 15:10:56 (ost. akt: 2014-09-09 15:13:08)
Czajka

Czajka

Autor zdjęcia: fot. red

Podziel się:

Larwy owadów, owady dorosłe, małe mięczaki, pijawki, kijanki i małe rybki stanowią doskonałe źródło pokarmu dla ptaków. Dlatego też od wielu stuleci bagna doliny Wkry tworzyły tereny lęgowe dla wielu ich gatunków.

Już od wczesnej wiosny, jak wspominał doktor Stanisław Ilski, na obrzeżach zalanych wodą przeogromnych obszarach bagien pojawiali się letni mieszkańcy. Jako jedna z pierwszych przylatywała czajka. Jest to ptak wielkości gołębia gnieżdżący się na terenach podmokłych o niskiej roślinności, bardzo krzykliwy i nie boi się ludzi, przelatując tuż nad samą głową. Natomiast na wiosennej tafli wody pojawiały się ni stąd ni zowąd stadka kaczek. Można tu było spotkać największą gniazdującą na tutejszych bagnach kaczkę, a mianowicie krzyżówkę. Łatwa do odróżnienia po charakterystycznym upierzeniu, posiada bowiem w skrzydle granatowo niebieskie lusterko z dwu stron czarno i biało obrzeżone, a samiec w szacie godowej ma czarnozieloną głowę i białą obrączkę na szyi, wole przybiera barwę ciemnobrązową , na ogonie cztery zadarte piórka oraz czerwone nogi. Przy odrobinie szczęścia można było zaobserwować na ukrytym wśród szuwarów lustrze spokojnej wody rzadko występującą, niewiele mniejszą od krzyżówki kaczkę krakwę, która charakteryzuje się tym, że samiec nie nosi szaty godowej. Rozglądając się po lustrze wody, można było dostrzec pływające stadka znacznie mniejszych kaczek-cyranek, które występowały na bagnach bardzo licznie. W końcu lata i w okresie jesiennym do stadek cyranek dołączały stadka jeszcze mniejszych kaczek. Są to cyraneczki różniące się zwyczajami w okresie lęgowym, a mianowicie w porze lęgowej cyraneczka przenosi się na bagna położone wśród lasów i zarośli, natomiast cyranka gniazduje na błotach otwartych. Poza tym samiec cyraneczki jest w szacie godowej bajecznie ubarwiony. Często jest mylony z jakimś ptakiem egzotycznym. Na obszarach bagna, gdzie całym rokiem utrzymywało się lustro wody, wiosną można było spotkać pływające parami kaczki rdzawogłowe- kontrastowo ubarwionego samca i znacznie ciemniejszą samicę. Na uwagę zasługuje jeszcze gągoł - nieco mniejszy od kaczki domowej, którego cechą charakterystyczną jest gniazdowanie tyko w obszernych dziuplach. Gągoł występował w rejonie Kępy Gołuskiej. Po niezarośniętych, lśniących jak lustro oczkach wodnych pływały majestatycznie śnieżnobiałe łabędzie troskliwie opiekując się szarymi i brzydkimi młodymi, a w pobliżu trzcin można było zaobserwować pływające małymi stadkami łyski. Łyska jest widoczna z daleka, gdyż jej czarne upierzenie odcina się od otoczenia, a biała łysina na czole i krótki ogon są cechami, po których można na pierwszy rzut oka odróżnić ją od kaczki. Łyska jest znacznie mniej płochliwa niż kaczka, dlatego też często wypływa na otwartą wodę. Trudno wyobrazić sobie było rozlewisko bez jej nawoływania. Wczesną wiosną, o każdej porze dnia wykrzykuje głośne „kow-kew”. Żywi się przeważnie liśćmi i łodygami wyciąganymi spod wody podczas wytrwałego nurkowania. W rejonach gęsto zarośniętych bagien można spotkać można było wszędobylską kureczkę nakrapianą, która biegała, zbierając owady, pająki, robaki, ślimaki i wyławiała z wody różne drobne zwierzęta. Szeroki pas trzcin obrastający obrzeża otwartego lustra wody był doskonałym siedliskiem kokoszki wodnej. Od łyski odróżnia się białą, błyszczącą w słońcu kreską tuż za ogonem, widoczną nawet z dużej odległości i nie ma białej łysiny. Pożywienie wyławia przeważnie z wody - z zanurzonych roślin zbiera ślimaki, larwy owadów oraz inne drobne zwierzęta. Okalające bagna podmokłe łąki były żerowiskiem wszędobylskiego bociana białego. Wbrew ogólnym przekonaniom podstawowym pokarmem bociana wcale nie są żaby, a małe gryzonie, najczęściej myszy. Wysokie drzewa wyrastające kępami wokół bagien były miejscem gniazdowania bociana czarnego. Z natury unika on siedlisk ludzkich i zakłada gniazda w ustronnych miejscach, wśród gęstych gałęzi. Odróżnić go można od bociana białego po tym, że posiada czarną szyję i głowę, ciemnoczerwony dziób oraz ciemnoczerwone nogi.

Komentarze (0) pokaż wszystkie komentarze w serwisie

Dodaj komentarz Odśwież

Dodawaj komentarze jako zarejestrowany użytkownik - zaloguj się lub wejdź przez FB